อิหร่านโจมตีอิสราเอล: สัญญาณว่าเตหะรานรู้สึกแกร่งขึ้น ไม่ใช่สิ้นหวัง

สรุปสั้น

การที่อิหร่านตัดสินใจโจมตีอิสราเอลเพื่อตอบโต้การบุกรุกเลบานอน ไม่ใช่แค่เรื่องการทหาร แต่สะท้อนให้เห็นว่าผู้นำในกรุงเตหะรานมองตัวเองแตกต่างออกไปหลังผ่านพ้นช่วงเวลาที่หนักที่สุดของสงคราม พวกเขาอาจเชื่อว่าตนเองยืนอยู่บนพื้นที่ที่มั่นคงกว่าเดิม และสามารถกำหนดเกมได้เอง

เนื้อหา

เมื่อมองผิวเผิน การโจมตีของอิหร่านต่ออิสราเอลในคืนวันอาทิตย์ดูเหมือนเป็นเพียงการตอบโต้ตามแบบฉบับ แต่เมื่อพิจารณาให้ลึกขึ้น นี่อาจเป็นหมุดหมายสำคัญในการเปลี่ยนยุทธศาสตร์ของอิหร่าน

เปลี่ยนกฎเกมเงียบๆ

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา อิหร่านมักโจมตีอิสราเอลโดยตรงเฉพาะเมื่อดินแดน ผู้บัญชาการ หรือผลประโยชน์ของอิหร่านเองถูกคุกคาม แต่ครั้งนี้ต่างออกไป — อิหร่านเลือกโจมตีหลังจากอิสราเอลทำลายอาคารที่เชื่อมโยงกับฮิซบอลเลาะห์ในกรุงเบรุต นั่นหมายความว่าเส้นแบ่งที่อิหร่านยอมรับได้ขยับออกไปแล้ว: การโจมตีพันธมิตรในภูมิภาคก็ถือเป็นการโจมตีอิหร่านโดยปริยาย

ผ่านพ้นช่วงเลวร้ายที่สุดแล้ว — และยังยืนอยู่

แม้จะเผชิญกับการโจมตีทางทหารจากอิสราเอลและสหรัฐฯ การคว่ำบาตรทางเศรษฐกิจ และการปิดล้อมทางเรือ แต่รัฐบาลอิหร่านก็ยังคงอยู่ ระบบความมั่นคงยังทำงานได้ และประชาชนก็ไม่ได้ลุกฮือโค่นล้มรัฐบาลอย่างที่ฝ่ายตรงข้ามเคยคาดหวัง

ประสบการณ์นี้อาจทำให้ผู้นำอิหร่านคิดใหม่เกี่ยวกับสถานะของตน แทนที่จะมองตัวเองเป็น "ผู้อ่อนแอ" ที่ต้องหลีกเลี่ยงความขัดแย้งทุกทาง อิหร่านอาจเริ่มมองตัวเองเป็นมหาอำนาจระดับภูมิภาคที่ผ่านพ้นพายุที่หนักที่สุดมาได้ และพร้อมจะตั้งเส้นแดงของตัวเองอีกครั้ง

การโจมตีเพื่อ "ยับยั้ง" ไม่ใช่แค่ "แก้แค้น"

การโจมตีอิสราเอลครั้งนี้น่าจะมีเป้าหมายซ้อนอยู่สองชั้น ชั้นแรกคือส่งสัญญาณไปยังฮิซบอลเลาะห์และกลุ่มพันธมิตรในอิรักและทั่วภูมิภาคที่เรียกรวมกันว่า "แกนแห่งการต้านทาน" ว่าอิหร่านจะไม่ทอดทิ้งพวกเขา เพราะความน่าเชื่อถือของอิทธิพลอิหร่านในภูมิภาคขึ้นอยู่กับการพิสูจน์ว่าตนพร้อมยืนหยัดเคียงข้างพันธมิตร

ชั้นที่สองคือการส่งสัญญาณทางการทูตไปยังสหรัฐฯ และอิสราเอลว่า อิหร่านยังมีไพ่อยู่ในมือ และจะไม่ยอมรับข้อตกลงใดๆ จากตำแหน่งที่อ่อนแอ

ยุทธศาสตร์ "เจรจาบนโต๊ะ สู้นอกโต๊ะ"

น่าสังเกตว่าการโจมตีเกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ทรัมป์ส่งสัญญาณว่าข้อตกลงสันติภาพอาจอยู่แค่เอื้อม ตรรกะทั่วไปบอกว่าอิหร่านควรอยู่นิ่ง แต่ผู้นำอิหร่านอาจคิดตรงกันข้าม: การแสดงพลังทางทหารอย่างจำกัดและคำนวณมาแล้ว อาจทำให้ตำแหน่งต่อรองในการเจรจาแข็งแกร่งขึ้น ไม่ใช่อ่อนแอลง

นักวิเคราะห์บางส่วนมองว่าอิหร่านกำลังพยายาม "สร้างความเป็นจริงใหม่" ในภูมิภาค ที่ซึ่งตนสามารถเจรจาจากความเข้มแข็ง ขณะเดียวกันก็บังคับใช้เส้นแดงของตัวเองไปด้วย

เสียงจากประชาชนอิหร่าน

ปฏิกิริยาของคนอิหร่านสะท้อนความหลากหลาย บางคนเห็นด้วยว่าการป้องกันเลบานอนเป็นสิ่งที่ถูกต้อง บางคนตั้งคำถามว่าทำไมรัฐบาลตอบสนองต่อการสู้รบในภาคใต้ของอิหร่านได้ช้ากว่านี้มาก แต่ความรู้สึกที่พบบ่อยที่สุดคือความกังวล "ใจหายเลยตอนสงครามปะทุขึ้นอีกครั้ง" ผู้ฟังคนหนึ่งบอกกับ BBC Persian

ประเด็นสำคัญ

• อิหร่านเปลี่ยนเส้นแดง: ไม่รอให้ตัวเองถูกโจมตีก่อน แต่ตอบโต้เมื่อพันธมิตรถูกโจมตี
• ผู้นำอิหร่านน่าจะเชื่อว่าตนอยู่รอดมาได้จากช่วงที่เลวร้ายที่สุด และรู้สึกมั่นใจมากขึ้น
• การโจมตีมีมิติการยับยั้ง ไม่ใช่แค่การแก้แค้น
• อิหร่านอาจใช้การแสดงพลังทางทหารเพื่อเพิ่มอำนาจต่อรองในโต๊ะเจรจา
• ยังไม่ชัดเจนว่ายุทธศาสตร์นี้จะได้ผลหรือจะนำไปสู่การบานปลาย

ที่มา : BBC News