'Beaches' มิวสิคัลบรอดเวย์เอาไม่อยู่ หาแรงบันดาลใจใต้ปีกไม่เจอ

'Beaches' มิวสิคัลบรอดเวย์ดัดแปลงจากนิยายของไอริส ไรเนอร์ ดาร์ท และหนังปี 1988 เปิดการแสดงที่โรงละคร Majestic Theatre เมื่อวันพุธที่ 22 เมษายน นำโดยเจสสิกา วอสค์ และเคลลี บาร์เร็ตต์ การแสดงมีพลังแต่ยังไม่โดนใจเท่าที่เรื่องราวต้องการ

มันมีเวอร์ชั่นของ Beaches ที่ทำงานสวยงามมากบนเวที จนเกือบสัมผัสได้เลย โครงสร้างอยู่ครบ ทั้งมิตรภาพที่ยาวหลายสิบปี นักแสดงหญิงสองคนที่เสียงทรงพลัง และเรื่องราวที่พิสูจน์มาแล้วว่าทำให้ผู้ชมร้องไห้เสียใจไปพร้อมกันได้

แต่ในเวอร์ชั่นบรอดเวย์ปัจจุบัน ซึ่งเปิดตัวอย่างเป็นทางการเมื่อวันพุธที่ 22 เมษายน ที่โรงละคร Majestic Theatre ในนิวยอร์ก Beaches ยังถ่ายทอดมรดกทางอารมณ์นั้นออกมาเป็นความบันเทิงบนเวทีที่น่าพอใจได้ไม่เต็มที่

ดัดแปลงจากนิยายขายดีของไอริส ไรเนอร์ ดาร์ท ที่ติดชาร์ต New York Times แล้วกลายเป็นหนังปี 1988 ที่เป็นที่รักจากการแสดงของ เบ็ตต์ มิดเลอร์ และ บาร์บาร่า เฮอร์ชีย์ มิวสิคัลเวอร์ชั่นนี้มาพร้อมความคาดหวังสูงที่ไม่เคยสามารถไปถึงได้

โครงเรื่องยังคงอยู่ครบ บอกเล่ามิตรภาพระหว่างซีซี บลูมและเบอร์ตี ไวต์ ผู้หญิงสองคนที่เริ่มต้นเป็นเพื่อนเขียนจดหมายกันตั้งแต่เด็ก กลายเป็นรูมเมต คู่แข่ง แล้วก็เพื่อนสนิทที่รู้ใจกันตลอดชีวิต ก่อนที่เรื่องราวจะจบลงด้วยความสูญเสียที่หัวใจสลาย

เป็นกรอบเรื่องที่เหมาะกับคืนระบายอารมณ์ในโรงละครอย่างลงตัว แต่สิ่งที่เกิดขึ้นจริงกลับเงียบเชียบอย่างน่าแปลก

เจสสิกา วอสค์ ดาราละครเวทีที่มาเปิดตัวบทบาทบรอดเวย์ครั้งแรกในเรื่องนี้ มีออร่าชัดในบทซีซี ทั้งตลก มีเสน่ห์ เข้าใจความกล้า กล้าเสียงดัง และบุคลิกเสียงใหญ่ของตัวละคร และเธอก็ทำสิ่งที่แทบจะเป็นไปไม่ได้ได้คือ ถ่ายทอดจิตวิญญาณของมิดเลอร์โดยไม่ได้เลียนแบบ

ในช่วงเบาๆ ของเรื่อง เธอน่าประทับใจจริงๆ ทั้งตลก อบอุ่น และเป็นเจ้าของเวทีอย่างเต็มตัว เข้าใจเลยว่าทำไมคนถึงรักซีซี แม้ในจุดที่เธอดูหลงตัวเองที่สุด

เคลลี บาร์เร็ตต์ ดาวเด่นเวทีที่รับบทเบอร์ตี น่าเสียดายที่ได้ของเล่นน้อยกว่ามาก และมันเห็นได้ชัด

ตัวละครนี้ถูกเขียนแบบผิวเผิน เหมือนเป็นการรวมคุณสมบัติต่างๆ มากกว่าจะเป็นคนที่มีมิติจริง เธอมักจะตอบสนองต่อซีซีมากกว่าที่จะลงมือเอง จุดที่งงที่สุดคือการตัดสินใจของมิวสิคัลที่ทำให้เบอร์ตีไม่มีเพลงหลัก เธอไม่ได้รับเพลงที่เป็นเอกลักษณ์ก่อนตาย ซึ่งทำให้เกิดช่องโหว่ทางอารมณ์ขนาดใหญ่ตรงแก่นเรื่อง

สำหรับเรื่องราวที่สร้างจากการยื้อแย้งระหว่างผู้หญิงสองคน ความไม่สมดุลนี้มองข้ามไม่ได้

ความไม่สมดุลนี้ขยายไปถึงดนตรีด้วย แม้จะมีเครดิตแน่นปึ้ก ทั้งดนตรีโดยตำนานเจ้าของรางวัลแกรมมี่ ไมค์ สโตลเลอร์ และเนื้อเพลงโดยดาร์ท เพลงต่างๆ ก็ไม่ค่อยติดหู มันทำงานได้ในช่วงเวลานั้น แต่ไม่สามารถสร้างเอกลักษณ์ทางดนตรี หรือเพิ่มความลึกให้ตัวละครในแบบที่มีความหมาย

พอเรื่องดำเนินมาถึงช่วงอารมณ์ที่ดังที่สุด มันก็ยังตามหาเสียงสะท้อนที่ต้องการอยู่

ทั้งหมดนี้ไปกดดันหนักที่เพลง "Wind Beneath My Wings" ไฮไลต์ไคลแมกซ์ของการแสดง

ไม่ช่วยเลยที่ Beaches เริ่มเพลงที่ดีที่สุดด้วยการแสดงของซาแมนธา ชวาร์ตซ์ และเบลีย์ ไรออน ที่รับบทซีซีวัยเด็กและซีซีวัยรุ่น ตลอดเรื่องการมีอยู่ของพวกเธอ ร่วมกับซียา เกรซ และเอ็มมา โอเกีย ที่รับบทเบอร์ตีวัยเด็กและเบอร์ตีวัยรุ่น ก็ถูกใช้ได้ดี โดยเฉพาะชวาร์ตซ์ที่เป็นดาวเด่นในทุกฉากที่เธออยู่ แต่ในเพลงนี้ มันเปิดด้วยโทนที่เชยจนตัดพลังที่วอสค์พยายามสร้าง

วอสค์ร้องเพลงนี้ได้ดีจากจุดนั้นไป เธอมั่นใจเชิงเทคนิคและเสียงมีมิติ แต่การแสดงก็ไม่ปลดล็อกความเปราะบางและอารมณ์ที่หยั่งรากลึกที่ทำให้เพลงนี้กลายเป็นเพลงไอคอนิค

ผลลัพธ์คือตอนจบที่ดูเหมือนแสดงมากกว่าจะใช้ชีวิต มาถึงด้วยความสมเหตุสมผลแทนที่จะเป็นความหัวใจสลาย ถ้ามีอะไร ก็ยิ่งเตือนว่าเวอร์ชั่นของมิดเลอร์นั้นเชี่ยวชาญแค่ไหน (และเหตุผลที่เธอคว้าแกรมมี่ทั้ง Record of the Year และ Song of the Year ในเดือนกุมภาพันธ์ 1990)

Beaches เริ่มรอบพรีวิววันที่ 27 มีนาคม และมีกำหนดแสดงถึงวันที่ 6 กันยายน ก่อนจะออกทัวร์ในหลายเมืองทั่วประเทศ

นักแสดงคนอื่นๆ ได้แก่ ซาราห์ บ็อคเคิล ฮาร์เปอร์ เบิร์นส์ เบน จาโคบี เบรนต์ ธีสเซ่น เลล แวน คูเรน และซูริน วิลลานูวา

กำกับโดย ลอนนี่ ไพรซ์ (Lady Day at Emerson's Bar & Grill, Sunset Boulevard ร่วมกับเกล็น โคลส) และแมตต์ โควาร์ต การแสดงเล่าเรื่องผ่านการกระโดดข้ามเวลาอย่างมีประสิทธิภาพ แต่ไม่ค่อยหยุดนานพอที่จะให้ช่วงเวลาต่างๆ หายใจ บทละครโดยดาร์ทและธอม โธมัส ซึ่งพัฒนาร่วมกับเดวิด ออสติน ยังคงเป็นจริงกับสิ่งที่แฟนรู้ แต่ช่วงจุดสูงสุดทางอารมณ์มาถึงโดยไม่มีฐานที่จะรองรับ ทำให้การแสดงรีบเร่งไปหาน้ำตาที่ยังไม่ได้หามาอย่างเต็มที่

นั่นคือปัญหาหลัก: Beaches ถูกสร้างมาเพื่อเป็นเรื่องเรียกน้ำตา แต่เวอร์ชั่นนี้ยังไม่ไปถึงจุดนั้น

แม้ในตอนแรกจะไม่ได้รับการต้อนรับจากนักวิจารณ์ แต่หนังเรื่องนี้กลายเป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมเพราะยอมรับอารมณ์ของตัวเองโดยไม่ต้องขอโทษ เชื่อในตัวละครและผู้ชมว่าจะรู้สึกลึก บนเวที ความชัดเจนทางอารมณ์นั้นดูถูกเจือจางลง

ในนี้มีพรสวรรค์พอที่จะบอกว่าการแสดงที่ดีขึ้นอาจออกมาได้ ถ้าโฟกัสให้ชัด เขียนเพลงให้แกร่งกว่านี้ และจัดการความสัมพันธ์หลักให้สมดุลมากขึ้น แต่ตามสถานะปัจจุบัน Beaches เวอร์ชั่นนี้ถูกน้ำทะเลซัดจนหมดแรงแล้ว

ตั๋ว Beaches ตอนนี้เปิดขายแล้ว

ที่มา : PEOPLE